logo-mini

حالت های عکاسی؛ چند حالت عکاسی مختلف داریم؟

حالت های عکاسی؛ چند حالت عکاسی مختلف داریم؟

سلام به روی ماهتون. 🙂 با یه درس مهم دیگه اومدم! با حالت های عکاسی آشنا هستین؟ معمولا عکاسها حالت های عکاسی رو به خوبی نمیشناسن. مخصوصا بعد از خرید اولین دوربین DSLR شون! به همین دلیل کیفیت کارشون لطمه میخوره. چون نمیدونن در چه شرایطی باید از کدوم مُد عکاسی استفاده کنن. توی درس امروز میخوام شما رو با حالت های مختلف عکاسی آشنا کنم و ببینیم چه زمانی باید از کدوم مود عکاسی استفاده کرد.

تصورات غلط خیلی زیادی در مورد استفاده از حالت های عکاسی وجود داره. مثلا خیلی‌ها متعصبانه میگن که همیشه باید از حالت دستی یا Manual استفاده کرد! هرکس از حالت دستی استفاده نکنه، حرفه‌ای نیست! (به واقع عکاس باید عکاس باشد. عکاسی که عکاس نباشد عکاس نیست!). یا برعکس! خیلی‌ها معتقدن حالت دستی فقط مختص عکاسی توی آتلیه‌ست.

ولی من معتقدم زمانی که شما هر کدوم از حالت های عکاسی رو به خوبی بشناسین و بدونین اون مد عکاسی دقیقا چه کاری انجام میده، براتون کاملا واضح و مشخص میشه که در چه موقعیتی، باید از کدوم مُد عکاسی استفاده کنین.

دوربین چه چیزی رو میتونه کنترل کنه؟

 

ممکنه این موضوع احمقانه به نظر برسه. چون همه میدونیم که دوربین، نورسنجی رو کنترل میکنه. یعنی دیافراگم، سرعت شاتر و ISO. چیزی که ما اغلب در نظر نمی‌گیریم اینه که دوربین خیلی بیشتر از اینها رو میتونه کنترل کنه!

شما میتونین نحوه عملکرد دوربینتون در مواجهه با یک صحنه رو عوض کنین. چجوری؟ با تغییر حالت نورسنجی، تغییر نقاط فوکوس، تغییر سرعت عکاسی پیاپی، حالت فوکوس‌گیری، و حتی تغییر نور کلی عکس با گزینه جبران نوردهی (Exposure Compensation).

حالت‌های عکاسی مختلف به شما آپشن‌های متفاوتی میدن. خودتون باید تصمیم بگیرین چقدر از کنترل دوربین دست شما باشه و چه چیزهایی توسط خود دوربین تنظیم بشه.

حالت عکاسی تمام اتوماتیک (Full Auto Mode)

معمولا این حالت به رنگ سبز یا با حرف iAuto روی دوربینها نمایش داده میشه.

 

چیزی که توسط خود دوربین کنترل میشه:

– سرعت شاتر

– دیافراگم

– ایزو

– وایت بالانس

– حالت فوکوس

– جبران نوردهی

– تعداد نقاط فوکوس

– حالت نورسنجی

– جبران نوردهی فلاش

چیزی که شما میتونین کنترل کنین:

– فرمت عکس (RAW یا JPEG)

– سرعت عکاسی پیاپی (تک عکس، سرعت پایین، سرعت بالا)

 

چه زمانی باید از حالت عکاسی تمام اتوماتیک استفاده کنیم؟

این مد عکاسی بیشتر توسط کسایی استفاده میشه که کار کردن با دوربین رو زیاد بلد نیستن و نمیدونن چه اتفاقی برای ثبت عکس میفته. این افراد فقط میخوان چیزی رو که توی ویزور میبینن، ثبت کنن. یه تصور غلط وجود داره و اون هم اینه که چون دوربین‌های امروزی خیلی هوشمند و با کیفیت شدن، پس حتما میتونن از هر صحنه‌ای بهترین عکس رو بگیرن. در صورتی که این حرف کاملا اشتباهه!
ممکنه با دوربین چند ده میلیونی‌تون عکسهایی بگیرین که انگار با موبایل گرفته شده! دلیلش هم همینه که دوربین واقعا متوجه خیلی از شرایط نوری نمیشه.

 

چه زمانی نباید از حالت اتوماتیک استفاده کنیم؟

همونطور که بالا گفتم، به نظر میاد عکاسی با دوربین حرفه‌ای، آسون باشه. ولی در واقعیت اینطور نیست! شاید حالت اتوماتیک دوربینهای جیبی حتی بهتر هم جواب بدن. اما در هر صورت خروجی کار اصلا دلچسب و خوشایند نیست.

وقتی کنترلی روی سرعت شاتر، دیافراگم و ISO نداشته باشین، خود دوربین حدس میزنه که باید از چه مقادیری برای تنظیمات دوربین استفاده کنه؛ و معمولا هم اینکار رو اشتباه انجام میده! تازه نورسنجی فقط یکی از موارد هست. عوامل دیگه‌ای هم توی ثبت عکس دخیل هستن که معمولا تو حالت اتوماتیک به درستی انجام نمیشه.

مود عکاسی تمام اتوماتیک اجازه نمیده حالت نورسنجی رو تغییر بدین. این اتفاق موجب این میشه که برخی نواحی عکس، روشن‌تر یا تاریک‌تر از حد نرمال باشه. اغلب پیش میاد که بخوام از نورسنجی اسپات یا نقطه‌ای استفاده کنم. ولی توی حالت اتوماتیک، اجازه تغییر حالت نورسنجی رو ندارم.

اینها گوشه‌هایی از محدودیت عکاسی در حالت اتوماتیک بود. من به شدت توصیه میکنم از این حالت استفاده نکنین.

حالت عکاسی برنامه‌ای (P)

 

این حالت با حرف P روی دوربین نمایش داده میشه.

 

چیزی که توسط دوربین کنترل میشه:

– سرعت شاتر

– دیافراگم

 

چیزی که شما میتونین کنترل کنین:

– ایزو

– وایت بالانس

– حالت فوکوس

– جبران نوردهی

– نقاط فوکوس

– حالت نورسنجی

– جبران نوردهی فلاش

– انتخاب فرمت عکس (RAW یا JPEG)

– سرعت عکاسی پیاپی

 

چه زمانی باید از این حالت استفاده کنیم؟

این حالت هم شبیه حالت اتوماتیکه. از این نظر که نورسنجی توسط دوربین کنترل میشه (یا حداقل بخش اعظم نورسنجی توسط دوربین کنترل میشه). اما به کاربر اجازه میده خیلی از تنظیمات دیگه رو انجام بده. اگه تا حالا از حالت عکاسی تمام اتوماتیک استفاده میکردین، بهتون پیشنهاد میکنم کلا فراموشش کنین و به جاش از مُد برنامه یا P استفاده کنین.

این حالت معمولا توسط افرادی استفاده میشه که کمی دوربین خودشون رو میشناسن و میخوان کنترل بعضی از المان‌ها مثل ایزو و وایت بالانس، دست خودشون باشه. تمام این کنترل‌های اضافی که بالا گفتم، میتونن خروجی عکس رو خیلی بهتر کنن. به شرطی که شما دقیقا بدونین چه کاری دارین انجام میدین!

با اینکه حالت پروگرام یا P فقط یک قدم ساده‌تر از حالت‌های تقدم شاتر و دیافراگمه، ولی باز هم برای بعضی از افراد کار کردن با حالت‌های تقدم سخته و نمیتونن سریع باهاش کار کنن. دلیل اینکه من میتونم خیلی سریع و توی یک چشم به هم زدن از حالت های تقدم شاتر و تقدم دیافراگم و یا عکاسی با فلاش و بدون فلاش استفاده کنم، فقط و فقط تمرین و تجربه‌ست. چیزی که من همیشه توی درس‌های مختلف بهش اشاره کردم. فقط با تمرین و تکرار و کسب تجربه‌ست که میتونین سرعت کارتون رو بالا ببرین. مطمئنم با کمی تمرین، میتونین خیلی سریع تنظیمات مورد نظرتون رو روی دوربین اعمال کنین.

کسی که تجربه کمتری داشته باشه، ممکنه وسوسه بشه که به جای مُد تقدم شاتر یا تقدم دیافراگم، از مُد پروگرام استفاده کنه.

 

چه زمانی نباید از این حالت استفاده کنیم؟

باز هم دوربین در مورد تنظیمات درست، فقط حدس میزنه. ممکنه متوجه بشین که عکسهاتون تار یا نویزی شدن. به این دلیل که دوربین نفهمیده باید چه تنظیماتی رو برای نورسنجی در نظر بگیره. برای اینکه به بهترین نتیجه برسین، خودتون نورسنجی رو کنترل کنین و شما به دوربین بگین چه چیزی درسته.

من یه زمانی از این مُد عکاسی استفاده می‌کردم. موقعی که تازه عکاسی رو شروع کرده بودم. بعد از مدتی متوجه شدم این حالت، فقط برای سوژه‌های بی‌جان یا ثابت خوبه. وقتی شروع کردم به عکاسی از سوژه‌های متحرک یا عکاسی در فضای بسته بدون فلاش، دیگه این حالت جوابگو نبود. عکسهام معمولا تار میشدن.

حالت تقدم شاتر (Shutter Speed Priority Mode)

 

این حالت رو معمولا با حرف S یا Tv (مخفف Time Value) روی دوربینها نمایش میدن. آموزش کامل این حالت عکاسی رو در اینجا بخونین.

 

چیزی که دوربین کنترل میکنه:

– دیافراگم

 

چیزی که تحت کنترل شماست:

– سرعت شاتر

– ایزو

– وایت بالانس

– حالت فوکوس

– جبران نوردهی

– نقاط فوکوس

– حالت نورسنجی

– جبران نوردهی فلاش

– انتخاب فرمت عکس (RAW یا JPEG)

– سرعت عکاسی پیاپی

 

چه زمانی باید از این حالت استفاده کنیم؟

من قبلا هم گفتم که از حالت‌های تقدم شاتر، تقدم دیافراگم و منوآل به یک میزان استفاده میکنم. چون نوع و سبک‌های مختلفی از عکاسی رو انجام میدم، به همین دلیل برای هر عکاسی، از یکی از این حالت‌ها استفاده میکنم.

خیلی از عکاسها به شما میگن که فقط باید از حالت منوآل استفاده کنین. ولی من کاملا مخالفم. دلیلم هم واضح و روشنه: وقتی شرایط نوری مناسب باشه، استفاده از یکی از حالت‌های تقدم، کار شما رو خیلی سریعتر میکنه. دیگه لازم نیست کلی تلاش اضافی کنین و تمام پارامترها رو تنظیم کنین (مثلا وقتی توی حالت تقدم شاتر عکاسی میکنین، نیازی به تنظیم دیافراگم نیست). در عوض میتونین به سادگی با استفاده از جبران نوردهی (Exposure Compensation)، نور کلی عکس رو کم یا زیاد کنین.

شما میتونین یه عکس آندراکسپوز رو با ادیت، درست کنین. ولی در مورد عکسهای تار، هیچ کاری نمیشه انجام داد. به همین دلیل وقتی من از یک سوژه متحرک و سریع عکاسی میکنم، دوربین رو روی حالت تقدم شاتر میذارم.

 

چه زمانی نباید از این حالت استفاده کرد؟

اگه نور زیادی توی صحنه باشه و هیج سوژه متحرکی هم نداشته باشیم، سرعت شاتر کاملا بی‌اهمیت میشه. توی این شرایط بهتره که دوربین رو روی مُد تقدم دیافراگم بذارین و از تنظیمات اون حالت برای کنترل عمق میدان و شارپنس عکستون استفاده کنین.

عکاسی از سوژه‌های متحرک یا عکاسی با نوردهی طولانی (Long Exposure)، تنها جاهایی هستن که من از حالت تقدم سرهت شاتر استفاده میکنم.

حالت تقدم دیافراگم (Aperture Priority Mode)

 

این حالت با حرف A یا Av (مخفف Aperture Value) روی دوربینها نمایش داده میشه. آموزش کامل این حالت عکاسی رو در اینجا بخونین.

 

چیزی که دوربین کنترل میکنه:

– سرعت شاتر

 

چیزی که تحت کنترل شماست:

– دیافراگم

– ایزو

– وایت بالانس

– حالت فوکوس

– جبران نوردهی

– نقاط فوکوس

– حالت نورسنجی

– جبران نوردهی فلاش

– انتخاب فرمت عکس (RAW یا JPEG)

– سرعت عکاسی پیاپی

 

چه زمانی باید از این حالت استفاده کنیم؟

وقتی نور زیادی در دسترس دارین، بهتره که با استفاده از مُد تقدم دیافراگم، عمق میدان رو کنترل کنین و افکت‌های خلاقانه ایجاد کنین. همچنین با استفاده از این حالت، میتونین لنز رو به اون نقطه شیرینش برسونین! نقطه‌ای که حداکثر شارپنس لنز اونجاست؛ جایی بین f/8 تا f/11.

اگه نور زیادی توی صحنه باشه و من نخوام از دیافراگم‌های باز برای عمق میدان‌های خلاقانه استفاده کنم، معمولا دیافراگم رو روی f/8 میذارم. حتی ممکنه در صورت نیاز ISO رو هم کمی بالا ببرم (به اندازه‌ای که نویز عکسم بالا نره).

 

چه زمانی نباید از این حالت استفاده کنیم؟

به همون دلیلی که برای استفاده از سرعت شاتر گفتم! یعنی سوژه متحرک و نوردهی طولانی!

همچنین اگه توی فضای خیلی تاریک باشین یا نور محیط مدام در حال تغییر باشه (مثل صحنه‌های کنسرت یا امثال اون)، بهتره که از حالت دستی استفاده کنین تا بتونین به طور مداوم نوردهی عکس رو تغییر بدین و به بهترین نتیجه برسین.

حالت دستی یا منوآل (Manual Mode)

 

این حالت روی دوربینها با حرف M مشخص میشه.

 

چیزی که دوربین کنترل میکنه:

– جبران نوردهی

 

چیزی که تحت کنترل شماست:

سرعت شاتر

دیافراگم

ایزو

– وایت بالانس

– حالت فوکوس

– جبران نوردهی

– نقاط فوکوس

حالت نورسنجی

– جبران نوردهی فلاش

– انتخاب فرمت عکس (RAW یا JPEG)

– سرعت عکاسی پیاپی

 

چه زمانی باید از این حالت استفاده کنیم؟

حالت دستی یا منوآل، تمام کنترل‌هایی که از دوربین میخواین رو به شما میده. در واقع با عکاسی در مُد منوآل، همه چیز بر عهده شماست. اگه دقیقا میدونین که چیکار دارین انجام میدین، این حالت واقعا عالیه.

زمانی که من برای عکاسی از فلاش استفاده کنم، (فلاش استودیویی یا اسپیدلایت)، دوربین رو روی حالت دستی قرار میدم. چون توی این حالت، میتونم کاملا نور محیط رو توی عکسم کنترل کنم. وقتی شما از فلاش خارجی استفاده میکنین، دوربین متوجه این موضوع نمیشه و نور محیط رو هم وارد عکستون میکنه. همچنین، زمانی که محیط تاریک باشه و بخوام از نوردهی طولانی استفاده کنم، دوربین رو روی سه‌پایه میذارم و حالت دستی رو انتخاب میکنم. کنترل‌های اضافی که توی حالت دستی وجود داره، به من کمک میکنه تا بتونم خیلی دقیق‌تر عکسم رو نوردهی کنم.

همین موضوع در مورد عکاسی منظره هم صدق میکنه. توی عکاسی منظره هم شما زمان زیادی برای عکاسی دارین و میتونین خیلی راحت و بدون دغدغه، دوربین رو روی مُد منوآل تنظیم کنین.

حالت دستی کاربردهای زیادی داره. شاید بیشتر از هر حالت عکاسی دیگه‌ای. وقتی که روی این حالت مسلط بشین، کاملا میبینین که چقدر کیفیت عکسهاتون بهبود پیدا میکنه.

 

چه زمانی جاهایی نباید از این حالت استفاده کرد؟

دلایل زیادی وجود نداره که بخوایم حالت دستی رو رد کنیم. ولی در عوض دلایلی وجود داره که چرا حالت‌های دیگه به خوبی حالت دستی هستن.

وقتی شما دارین توی روز آفتابی عکاسی میکنین، خودتون متوجه میشین که دیافراگم به سرعت شاتر اولویت داره. پس بهتره از حالت اولویت دیافراگم استفاده کنین. اگه از حالت دستی استفاده کنین، باید سرعت شاتر رو هم جوری تنظیم کنین که محور نوردهی عکس به تعادل برسه و در وسط قرار بگیره.

در واقع، این حالت هم اساسا مثل همون تقدم دیافراگم انجام میشه. با این تفاوت که زمان بیشتری از شما میگیره! به همین خاطر من توصیه میکنم تا زمانی که مجبور نشدین، از مد منوآل استفاده نکنین.

خوشحالم که با یه درس دیگه در کنارتون بودم. یادگرفتن حالت های عکاسی و کاربردشون خیلی مهمه. اگه همه جا بخواین فقط و فقط از حالت دستی استفاده کنین، ممکنه موجب بشه سرعتتون توی تنظیم کردن دوربین کاهش پیدا کنه.
برای هرکدوم از حالت‌ها هم درس‌های جداگونه هست که لینک‌هاش رو براتون گذاشتم و میتونین اونها رو هم با جزئیات بیشتر یاد بگیرین.
مثل همیشه هر سوال، پیشنهاد یا انتقادی داشتین پایین همین مقاله برام بنویسین. منتظر عکسهای خیلی عالیتون هستم! 🙂

به این مقاله چند امتیاز میدین؟
[امتیاز از مجموع: 1 میانگین: 5]
اشتراک گذاری

نظر بدهید